|
|
|
 |
|
nog xx dagen voor de
première van Herakles
Het is een woordenstroom die de pijn die Clara's zwijgen veroorzaakt moet verlichten. Clara pijnigt Vera met haar zwijgen. Met dit stilzwijgen duwt ze Vera in eenzaamheid weg. Als in een delirium raakt Vera verstrikt in haar vertelling. Ze cirkelt rond een blinde vlek, een punt dat niet vermeden kan worden en dat om verwoording vraagt, een punt als een gehuil; het feit dat Vera haar broer neukt. Een perverse scène die onvermijdelijk is geworden en zich als een toneelstukje aankondigt. Een toneelstuk waarin ieder zijn rol speelt en waarin elke scène minutieus door iedereen wordt gekend. Een toneelstukje waarvan iedereen weet dat de plot zich langzaam beweegt naar dat onmogelijk reële; incest tussen broer en zus.
Vera:
We hebben ons toneelstuk ingestudeerd
sinds dertig jaar zijn de rollen verdeeld
ieder heeft zijn partij
afstotelijk en gevaarlijk
ieder heeft zijn kostuum
owee als de een in het kostuum van de ander kruipt (blz 22)
Maar dit toneelstukje is geen toneel; het is pure acting out van een traumatisch verleden. Een verleden dat zich onheilspellend opdringt aan een heden, dat de wonden draagt van verscheurd worden door een onmogelijke keuze. De keuze tussen trouw blijven aan de geïdealiseerde vader of rouwen om de moeder die zichzelf doodde.
(Alain Pringels)
Verder lezen - zie dramaturgische achtergrondinformatie